Bieżący plan koncertów

Plan imprez kulturalnych organizowanych w Ośrodku Chopinowskim



Anda! Cóż to za hece!?…

Ewa Makomaska – aktorka
Zbigniew Rymarz – fortepian
22 lutego 2020 (sobota) - 17:00

Bilety: 15/20 zł


Prosimy o wcześniejszą rezerwację.
ZASADY REZERWACJI
tel.: 56 682 79 30
e-mail: osrodek@szafarnia.art.pl


 


W programie:
Moi wielbiciele  /sł. i muz. /A. Kitschmann
Pani Lou /sł. i muz. /A. Kitschmann
Ale więcej nic  /sł. i muz. /A. Kitschmann
Ballada o Sinobrodej i jej siedmiu mężach /sł. i muz. /A. Kitschmann
Jak ten kot  /sł. i muz. /A. Kitschmann
Sierotka /sł. K.I. Gałczyński muz. A. Kitschmann
Ballada o Błękitnym Janie /sł. i muz. /A. Kitschmann
Całuję pana w loczek /sł. i muz. /A. Kitschmann
Tata da raka /sł. i muz. /A. Kitschmann
W Aleje /sł. i muz. /A. Kitschmann

 

„W Warszawie skandal i zgorszenie. Za pulpitem dyrygenckim operetki warszawskiej kapelmeister  w spódnicy! Baba!” Tak witały Andę Kitschmann stołeczne gazety w 1913 roku.  A dzisiaj w 2018 roku przedstawiamy muzyczną, porywającą i pełną humoru opowieść o tej niezwykłej artystce – kompozytorce i pierwszej w historii dyrygentce polskiej.  Samowystarczalna artystycznie w świecie gdzie o wszystkim decydowali  mężczyźni, była kolorowym ptakiem swojej epoki.

Ewa Makomaska, aktorka Teatru Polskiego w Warszawie zaprasza na wieczór wspomnień o Andzie Kitschmann i koncert  piosenek autorstwa tej nietuzinkowej artystki,  przy akompaniamencie Zbigniewa Rymarza.  W programie cudownie zabawne utwory, pisane między innymi dla Heleny Grossówny, Karola Hanusza, Miry Zimińskiej, czy Ireny Kwiatkowskiej. Mamy nadzieję, że to spotkanie będzie choć w części takie, jak jego bohaterka: radosne, barwne, śmieszne, trochę szalone i choć w części przybliży tę nieco zapomnianą, a  jakże zasłużoną dla kultury naszego kraju artystkę.

Zapraszamy na spotkanie stylowe, sentymentalne z odrobiną pikanterii i dużą dozą humoru. W dobie zalewu współczesną twórczością kabaretową może warto wrócić do prekursorów i przypomnieć co bawiło publiczność na początku XX wieku.

 


Powrót


Ewa Makomaska absolwentka PWSFTv i T w Łodzi, od 1994 r. nieprzerwanie związana z  Teatrem Polskim w Warszawie. W czasie studiów debiutowała w Teatrze im. Jaracza w Łodzi rolą Duni Raskolnikow w Zbrodni i karze w reż. L. Wosiewicza. Za rolę Pani w Pokojówkach J. Geneta nagrodzona została na XII Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. Otrzymała też Nagrodę Dziennikarzy dla najlepszej aktorki Festiwalu. Angaż w Teatrze Polskim zaowocował ciekawymi rolami: Docdaisy  w Karierze Artura Ui (reż. M. Prus), Katarzyna w Straconych zachodach miłości (reż. M. Prus), Karolka w Don Juanie (reż. J. Kilian), Justysia w Mężu i żonie (reż. A. Łapicki). Za rolę Madame Sztok w sztuce A. Fredry Z Przemyśla do Przeszowy (reż. A. Łapicki) otrzymała Nagrodę im. Arnolda Szyfmana. Aktywność w Scenie Inicjatyw Aktorskich działającej w Teatrze Polskim w Warszawie przyniosła takie role jak: Anni Otto w Grach pałacowych (reż. J Kulczyński), Wilhelmina w Mistrzu Piotrze Pathelinie (reż J. Kulczyński), Zofia Lass w Cyjanku o piątej (reż. D. Ignatjew), Anna w Gwiazdach na porannym niebie (reż. A. Pieczyński). Warto też wspomnieć o tak znaczących rolach jak: Goplana w Balladynie (reż. J. Kilian), Dusza w Nocy (reż. A. Bartnikowski), czy Podstolina w Zemście (reż. A. Kilian). Jednocześnie zagrała Oliwkę u Jacka Bromskiego w filmie i serialu Tv U Pana Boga w ogródku. Znana jest również z ról w serialach Tv: Siostry, Czas honoru, Prawo Agaty, Wojenne dziewczyny. Szczególną pozycją w jej repertuarze była tytułowa rola w Zielonej Gęsi (reż. J. Kilian). Przez siedem lat grając w tym spektaklu uczyła się rzemiosła estradowo-kabaretowego od najlepszych: Ireny Kwiatkowskiej, Bogdana Baera, Krzysztofa Kołbasiuka. Muzykę do wszystkich piosenek w tym spektaklu skomponował Grzegorz Turnau. Współpraca z takimi kompozytorami jak Grzegorz Turnau, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Krzesimir Dębski, Abel Korzeniowski w ramach projektów muzycznych realizowanych przez Teatr Polski zaowocowała współpracą ze Zbigniewem Rymarzem znakomitym kompozytorem i akompaniatorem i nieformalną grupą BAGATELA 15. Spektakle realizowane w tej grupie były z powodzeniem grane w Muzeum Literatury, w Teatrze Polskim w Warszawie, W Poznaniu w  Scenie na Piętrze, w Toruniu w Teatrze Muzycznym a także w Ognisku Polskim w Londynie i we Lwowie. W  Teatrze Polskim śpiewała  wiersze Czesława Miłosza  do muzyki Romana Kołakowskiego w spektaklu Album snów. W 2016 r. w Teatrze Polskim zrealizowała autorski spektakl muzyczny o pierwszej polskiej dyrygentce i kompozytorce Andzie Kitschmann „Anda”, który do dzisiaj pozostaje w repertuarze Teatru. W 2019 r. Obroniła doktorat w PWSFTv i T w Łodzi. Osobną dziedziną, którą zajmuje się Ewa Makomaska jest dydaktyka. Współpracowała z Wydziałem Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie, prowadzi też warsztaty teatralne  w Teatrze Polskim w Warszawie, w ramach różnych projektów edukacyjnych, a  przez 5 lat prowadziła zajęcia teatralne dla dorosłych w Domu Kultury Świt. Tam powstały  autorskie spektakle: Oni bez masek nie grywają nigdy, Że też kochanków nie znuży gadanie w oparciu o sztuki Moliera, Romaca o księżycu F. G. Lorka i Bal w operze J. Tuwim, nagrodzony  na festiwalu Garderoba Białołęki oraz Kabaret nieaktualny złożony z tekstów: Stefanii Grodzieńskiej, J. Jurandota. W okresie 2010 – 2018 pracowała ze znakomitymi reżyserami: J. Lassalle, I. Aleksandre, D. Jemmett, K. Jasiński, R. Kołakowski, J. Kilian, N. Chalezin, V. Troicki, M. Grabowski, Ł. Kos, J. Opryński

Aktualne role w Teatrze Polskim:


Zbigniew Rymarz – polski pianista, kompozytor, aranżer, akompaniator, pedagog, dokumentalista i reżyser; znawca muzyki filmowej, filmu (głównie przedwojennego kina) oraz teatru i polskiego kabaretu. Jego ojciec był wojskowym. Mieszkał wraz z rodzicami w Łukowie, a następnie w Białymstoku (1929–1935), Boernerowie (1935–1936, dziś Warszawa-Bemowo) i Płońsku (1936–1938). W sierpniu 1938 r. zamieszkał w Warszawie, przy ulicy Targowej 63, gdzie przebywał do października 1943 r. Do końca wojny mieszkał wraz z rodziną w Tyczynie koło Rzeszowa, gdzie był łącznikiem Armii Krajowej. Po wojnie osiedlił się w Poznaniu, gdzie krótko uczęszczał do Akademii Muzycznej w Poznaniu, w klasie prof. Zygmunta Sitowskiego, u którego kontynuował prywatnie naukę gry na fortepianie. Studiował także stomatologię i polonistykę na Uniwersytecie Poznańskim, których nie ukończył. Sezonowo związany był z Teatrem „Komedia Muzyczna”, Teatrem Polskim oraz Studium Dramatycznym w Poznaniu. W 1951 r. powrócił do Warszawy, gdzie współpracował jako pianista z teatrami: Powszechnym, Kleks, Ludowym, Ateneum i Dramatycznym. W latach 1962–1963 był asystentem Ludwika Sempolińskiego na warszawskiej PWST. Debiut muzyczny Zbigniewa Rymarza miał miejsce 31 stycznia 1948 roku w poznańskim Teatrze „Komedia Muzyczna”, gdzie akompaniował w przedstawieniu Jaś u raju bram Benatzky’ego. W 1958 r. założył telewizyjny Teatrzyk piosenki dla dzieci „Wiolinek”, który prowadził przez dziesięć lat. Jako kompozytor i pianista współpracował z polskimi gwiazdami estrady, m.in. Grażyną Brodzińską, Heleną Grossówną, Martą Mirską, Jaremą Stępowskim, Lidią Wysocką oraz ze scenami studenckimi, teatrami w Polsce, a także z londyńskim Polskim Ośrodkiem Społeczno-Kulturalnym. Był reżyserem i autorem muzyki do kilkudziesięciu przedstawień i spektakli teatralnych. Miał epizod aktorski w serialu filmowym Wojna domowa, gdzie w trzynastym odcinku wystąpił jako pianista akompaniujący Basi oraz w drugiej serii serialu Dom, akompaniując Halinie Rowickiej i iluzjoniście. Cały czas aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym, występując w spektaklach muzycznych poświęconych twórczości Mariana Hemara, Włady Majewskiej, Renaty Bogdańskiej i artystom estradowym oraz filmowym dwudziestolecia międzywojennego. 25 września 2017 r. w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie odbył się jubileusz 90-lecia urodzin i 70-lecia pracy twórczej, powtórzony 10 grudnia 2017 r. w londyńskim Ognisku Polskim. Jest znawcą twórczości artystów estradowych i filmowych; posiada archiwum tematyczne. Mieszka w Warszawie.

Nagrody i odznaczenia:

  • 1948: Medal Wojska (Ministerstwo Obrony Narodowej, Londyn) – wręczony w 1990 r.
  • 1969: Odznaka Przyjaciela Dziecka (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, legitymacja nr 37/69)
  • 1977: Srebrna Odznaka Honorowa “Za zasługi dla Warszawy” (Rada Narodowa m. st. Warszawy, legitymacja nr 5794)
  • 1985: Odznaka Krzyż Armii Krajowej (legitymacja nr 33324)
  • 1995: Odznaka Weterana Walk o Niepodległość (Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych)
  • 2003: Odznaka za zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych (legitymacja nr 30443)
  • 2004: Honorowe wyróżnienie „Złoty Liść” za wieloletnie popularyzowanie polskiej piosenki retro, upowszechnianie historii polskiego kabaretu okresu międzywojennego, kształcenie młodych artystów i stylową oprawę muzyczną widowisk oraz recitali na I Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Retro w Krakowie
  • 2004: Zasłużony Działacz Kultury (Minister Kultury Rzeczypospolitej Polskiej, legitymacja nr 788)
  • 2007: Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP, legitymacja nr 311)
  • 2008: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (Prezydent RP, legitymacja nr 129-2008-11)[5]
  • 2013: Medal Zasłużony dla Warszawy (Rada Miasta Stołecznego Warszawy, legitymacja nr 1836)
  • 2016: Medal “Pro Patria” (Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych”, legitymacja nr 5560/16)
Share